Mijn karmisch portret

Mijn horoscoop vertelt een verhaal dat verder teruggaat dan dit leven. Saturnus in Kreeft in het zevende huis wijst naar onafgewerkt karma met een Moeder‐instelling ‐ een instantie die zich voordeed als beschermer en die zich tegen mij keerde. De Maan in Schorpioen in het tiende huis draagt het emotionele geheugen van een leven waarin ik zichtbaar was maar niet vrij ‐ publiekelijk vernietigd voor wat ik geloofde. Deze angst is er nog steeds, de angst om mijn werk en mijn zijn te openbaren voor groot publiek. Maar nu begrijp ik dat juist hierin mijn healing ligt. Pluto in het achtste huis, samen met de Zon, Venus en Mars, wijst naar een leven waarin de dood niet iets was dat mij overkwam, maar de centrale ervaring waardoor ik werd getransformeerd.

Chiron in Ram ‐ De Vier Lagen
Laag 1 (lichamelijk): Hoofd en hersenen ‐ operatie zonder verdoving (1974), koortsstuip (1976). Het lichaam werd overweldigd vóór de ziel kon landen.
Laag 2 (psychologisch): ‘Mag ik eigenlijk wel bestaan?’ ‐ niet als twijfel, maar als vraag die de ziel zichzelf stelde vóór het bewustzijn er was. Zonder de operatie was ik gestorven. De ziel wist: ik werd gedwongen te blijven. Het bestaan was niet vrijwillig ‐ het was opgedrongen door een mes.
Laag 3 (spiritueel): ‘Wat ik ook zeg, het wordt verkeerd begrepen of genegeerd’ ‐ de waarheid die altijd wordt vervangen door iemand anders’ versie. Van de verpleging die mijn geschreeuw niet hoorde als noodkreet, tot Veilig Thuis dat mijn verhaal niet hoort.
Laag 4 (zielsniveau): ‘Dit is niet mijn wereld. Ik hoor hier niet.’ De ziel die aankwam op een planeet die 180 graden staat op wat leven werkelijk is. God die mij op de verkeerde planeet zette ‐ niet als grap, maar als opdracht die ik niet begreep. En nu, als volwassene, de bewuste keuze: ‘Ik kom hier nooit meer terug,’ maar voltooi mijn opdracht.

Dit is het verhaal van een leven in de Languedoc, in de twaalfde of vroege dertiende eeuw. Een leven als Bonne Homme ‐ of iemand die dicht bij de innerlijke kring stond ‐ wiens rol het was om kennis over te dragen en kinderen te beschermen. Ik kende de rituelen rond de overgang tussen leven en dood. Ik wist hoe de ziel begeleid moest worden. Ik kende de kruiden. Ik kende de waarheid die niet in boeken stond maar in mensen leefde.

Toen de kruistocht de regio trof, was er een moment van keuze. Een moment waarop ik een keuze maakte die iemand die mij dierbaar was in gevaar bracht of alleen liet. De details zijn in mist gehuld, maar de resonantie is onmiskenbaar: de ziel die nu Ingrid Naiman was, zei tegen mij in dit leven: ‘Je mag me deze keer niet in de steek laten.’ Dat zijn geen woorden van een leraar tegen een leerling. Dat zijn woorden van iemand die al eerder is achtergelaten.

De samenleving van de ‘Bons Hommes’ en ‘Bonnes Femmes’ (bekend als Kathaarse gemeenschap) werd vernietigd. De mondelinge leer werd uitgewist. Teksten verbrand. Leraren verbrand. Ze werden Bons Hommes en Bonnes Femmes genoemd, de goede mannen en vrouwen. De waarheid stierf met de mensen die haar droegen. Wie overleefde, leefde verder in isolatie, verstrooid over Europa, als drager van de kennis die nergens meer een thuis had.

Nog een oudere laag. Jupiter in Vissen in het tweede huis wijst naar een leven vóór de Katharen ‐ een leven als healer, als monnik, als bewaarder van natuurlijke kennis. Iemand die met vloeistoffen werkte, met plantenextracten, met water als medium van zuivering. Iemand die wist dat de lever het centrum is van zuivering, dat ziekte van binnenuit komt, dat het lichaam zelf kan herstellen als het de juiste middelen krijgt.

Deze kennis draag ik niet als iets dat ik heb geleerd. Ik draag haar als iets dat ik me herinner. Toen ik op veertigjarige leeftijd de Herboristenopleiding volgde, was dat geen nieuw begin. Dat was een thuiskomst. De alcoholische extracten van de gehele plant, het wildplukken op de juiste maanstanden, het reinigen van plantdelen ‐ dat zijn geen methoden die ik heb bedacht. Dat zijn methoden die mijn handen al kenden. De Ayurvedische en Siddha‐tradities, de wijsheid van de Q’ero en de Native American healers, het werk van Eli G. Jones ‐ dat zijn geen onderwerpen die ik heb bestudeerd. Dat zijn talen die ik al sprak.

Dan nog de Laurier. Mijn naam: Lars. Afgeleid van de Laurus Nobilis ‐ de edele Laurier. Een van de heilige kruiden, en ook in mijn praktijk. Een kruid dat werkt op de luchtwegen, de spijsvertering, de ontstekingen ‐ precies de systemen die in mijn eigen lichaam onder druk hebben gestaan sinds de eerste dag. De Laurier die overwint. De Laurier die in de Kathaarse profetie voortbestaat: na zevenhonderd jaar zal de Laurier weer groen worden.
Ik claim die profetie niet. Ik plant de Laurier wanneer de grond er is.

Sommige momenten in dit leven staan exact overeen met de hemelse posities, er is uiteraard veel meer maar het geeft dieper inzicht hoe de hemel zich beweegt in mijn leven en welke invloeden daaruit zijn af te lezen:

17 november 2009 — Vader overlijdt aan kanker
Saturnus was conjunct mijn natal Zon in Maagd. Pluto was conjunct mijn natal Ascendant in Steenbok. Het zwaarste transit van mijn leven. De carrière-cyclus werd beëindigd. Een nieuwe weg moest worden gevonden.

2009 — Oriëntatieperiode
Het duurde twee jaar voordat ik de Herboristenopleiding vond. De tijd om te kiezen wat de ziel al wist.

8 december 2022 — Moeder overlijdt
Neptunus was conjunct mijn natal Jupiter in Vissen. De chemische sluier werd zichtbaar. Op het sterfbed zag ik het middel dat de mooie herinneringen uitschakelde. Ik accepteerde het niet. In plaats daarvan riep ik mooie herinneringen aan haar bed op om haar te kalmeren. Een bewuste keuze om de waarheid te zien en een alternatief te bieden.

22/23 januari 2025 — Ingrid Naiman overlijdt
Chiron Return — Chiron exact conjunct mijn natal Chiron. Dit was geen toeval. Mijn mentor ging terwijl de Chiron Return exact was. De overdracht was voltooid.

Mei 2026 — Veilig Thuis beschuldiging
Saturnus en Neptunus beide in Ram, naderend mijn natal Chiron. Autoriteit handelt op basis van illusie in het domein van de zielswond. Isolatie van mijn kinderen en niet gehoord worden in mijn bezwaar en mijn verzoek tot vernietiging van het dossier.

12 juli 2026 — Emotionele doorbraak
Zon sextiel natal Saturnus in Kreeft. Maan sextiel natal Venus in Maagd. Saturnus en Neptunus naderen Chiron. De eerste stap naar transformatie en het healingsproces.

17 juli 2026 — Een bericht
Maan conjunct mijn natal Ascendant. Zon sextiel Saturnus. Jupiter trigoot Mercurius. Mijn scheiding nam vorm aan. Mijn gezin viel uiteen. De oude structuur werd losgelaten.

Er is een plaats in de wereld waar ik thuiskom en waarvan ik afscheid neem wanneer ik terugrijd naar Nederland. Die plaats is Zuid-Frankrijk. De grond van de Languedoc. De bergen, de plateaus, de valleien waar acht eeuwen geleden een gemeenschap werd vernietigd en waar de grond nog steeds weet wie er liep.

Ik ben op Montségur geweest, alleen, en ik heb een cirkel geopend. Ik heb een banvloek tegengesproken met een eigen geschreven tegenbanvloek. Ik heb 1 Korinthe 13 uitgesproken ‐ de Lofzang op de Liefde. Deze lofzang was de favoriete tekst van mijn moeder. Toen de cirkel sloot, betrok de lucht en werd het pikzwart. Ik zei: ‘ik weet dat jullie dit niet leuk vinden, maar het is nodig. De tijd keert weder. Liefde wint.’ Bij de stortbuien die volgden stonden mensen zich aan te kleden in regenpakken en hadden bergschoenen aan. Mijn hand gleed in de muur en er kwam een steen los in de vorm van een hart, het voelde alsof ik hem er zelf had neergelegd. Ik noem haar de Heart Stone.

Ik liep op slippers, in korte broek en t‐shirt. Toen ik naar beneden ging, vielen mijn voeten exact in de juiste plaatsen om niet uit te glijden in de regen en de natte stenen. Ik zweefde als in trance op mijn slippers de berg af, mensen passerend in regenkleding met bergschoenen aan, alsof ik dit vele malen eerder had gedaan. Dat was ook zo.

Ik heb de as van mijn moeder samen met mijn dochter boven op Montségur gelegd. De vrouw die ik aan haar sterfbed begeleidde, samen met mijn zus en haar zus, waarbij ik het middel zag dat haar mooie herinneringen uitschakelde, dit niet accepteerde en in plaats daarvan mooie herinneringen opriep aan haar bed om haar te kalmeren ‐ die vrouw bracht ik terug naar de berg, voor mij is die berg het symbool van de Liefde. De Liefde die zij belichaamde en predikte, vooral door haar handelen. Want zij was daar al eerder. En nu mag zij daar rusten.

In Béziers bezocht ik de katholieke kathedraal. Ik moest eruit. Het voelde agressief, zwaar, vervuld van een macht die niet de mijne was. Even verderop op een plein stond de Église de la Madeleine, zonder poeha, en die kwam binnen. Resonerend van de Liefde, nog steeds.
Tegenover de katholieke kathedraal stond een beeld van Jeanne d'Arc, gebukt, hout sjouwend, gehavend. Een vrouw die last draagt. Een vrouw die het vuur overleefde maar gebroken bleef. Het beeld bewust daar geplaats ter vernedering.

In Minerve voelde ik het — de belegering, de katapulten, de stilte na het geweld. In Albi, waar een vrouw in de put werd geworpen, resoneerde iets dat ik niet kon benoemen maar dat mijn lichaam herkende. In Carcassonne voelde ik niets. Te toeristisch. Te gereconstrueerd. De ziel maakt het onderscheid feilloos tussen een plek die echt is en een plek die is nagebouwd.

En op Montségur wist ik, staande op de rots, dat de geschiedenis die ons wordt verteld niet juist is. Dat er daarboven niemand is vermoord, dat het verhaal dat wij krijgen niet klopt. Dat de moorden ergens anders waren ‐ beneden, aan de voet van de berg en op andere plekken. Later vond ik aanwijzingen die dit bevestigden. Maar ik wist het al. Omdat ik er was. Mijn ziel weet het.

De Noordknoop in mijn horoscoop staat in Boogschutter, in het elfde huis. Dat is de pijl die wijst naar waar ik naartoe moet: van isolatie naar gemeenschap, van individualisme naar collectieve betekenisgeving. Mijn Zuidknoop staat in Tweelingen in het vijfde huis ‐ de leraar die één voor één onderwijst, met liefde, met individuele aandacht, met kinderen om zich heen. Dat is wat ik al kan. De Noordknoop vraagt mij om meer: niet alleen de kinderen beschermen, maar een gemeenschap bouwen waarin kinderen veilig zijn. Niet alleen de kennis dragen, maar de ruimte creëren waarin anderen haar vinden.

Daarom bouw ik de commune. Niet als project, niet als droom, niet als ontsnapping. Het is de voltooiing.

Deze gemeenschap wordt opgericht als een ‘kerkgenootschap’ een ‘ligie’ (letterlijk verbinding), ik noem het natuurligie: Hearth & Soul. Het hart, de haard en de ziel. Het middelpunt van het huis waar de gemeenschap samenkomt, en het onzichtbare dat alles verbindt. Geen dogma’s, geen hiërarchie, geen priester of boek tussen de mens en de waarheid. Slechts ruimte. Zoek je eigen waarheid. Dat is wat ik mijn kinderen altijd heb geleerd: luister naar niemand, je hart heeft het antwoord al.

In het midden van het ‘Beterhuis’ komt de Heart Stone te liggen. De naam ‘Beterhuis’ is bedacht door mijn dochter, in een gesprek over ziekenhuizen:
‘Waarom heten ziekenhuizen eigenlijk ziekenhuizen?’
‘Omdat de mensen daar vaak zieker worden en niet beter. Medicijnen onderdrukken de gevolgen maar genezen nooit iets.’ ‘Oh ja,’ zei ze, ‘anders zou het wel Beterhuis heten.’
Een kind dat de naam geeft aan iets dat nog niet bestaat maar dat al waar is. De realisatie van het Beterhuis.

Het Beterhuis is waar je vitaal wordt en mens mag zijn. Waar de ziel helen mag, terug naar huis, thuiskomen waar de ziel is. Waar je mag zijn wie je werkelijk bent. Levend bloed onder de microscoop. Kruiden uit de tuin. De Laurier die groen wordt. De hele plant, niet het geïsoleerde molecuul. Het lichaam dat weer naar balans komt wanneer het de juiste middelen krijgt en de chemische sluier wordt opgelost.

De kinderen worden niet onderwezen met één boek voor allen met labels als adhd, autisme, dyslexie op hun borst gespeld. Zij leren vanuit hun eigen interesses, met drie begeleiders per kind die sturing geven in de richting van wat het kind zelf al weet. Spelend leren. Met plezier. Uit de onderdrukking. Dat is de Bonnes Hommes‐manier in nieuwe gedaante: de ziel die zelf de weg kent, en de gemeenschap die slechts ruimte biedt.

Er is een vorm die ik herinner. Een ingang in een grot. Ovaal met aan de bovenkant puntig. De kleur steen zoals in Zuid-Frankrijk — bruinig, geel, zacht. Er stond één boom. Ik heb dit visioen geschilderd en naar Ingrid gestuurd.

Soms heb ik het idee dat ik later deze ingang bij Minerve zag, maar kon daar niet komen. Het leek erop, maar er waren details anders. Maar ik voelde daar wel iets.

Minerve is gebouwd op een kalkstenen plateau, ingesloten door twee rivierdalen. Het kalksteen daar is precies wat ik beschrijf. De natuurlijke grotten in die kliffen zijn talrijk en vele zijn niet toegankelijk ‐ verborgen achter begroeiing, ingestort, of simpelweg niet gevonden door toeristen.

De vorm die ik beschrijf ‐ ovaal met een punt bovenaan ‐ dat is geen natuurlijke grotvorm. Dat is een uitgehakte opening. Dat is een vorm die met opzet is gemaakt, door menselijke handen. Een toegang. Een poort.

Eén boom ervoor. Eén. Niet een bos, niet een rij ‐ één boom. Dat is een herkenningsteken. Iemand heeft daar ooit een boom geplant om deze ingang te markeren. Of de boom groeide er nadat de ingang werd gemaakt en werd laten staan om dezelfde reden.

Pluto in Weegschaal, Huis 8 ‐ Huis 8 is niet alleen de dood en transformatie. Het is ook het ondergrondse. De grot. De plek onder de aarde waar de diepste processen plaatsvinden. Een grot in een droom of visioen, zo concreet dat je hem kunt schilderen, dat is een Huis 8‐ervaring. Dit is geen symbool ‐ dit is een locatie.

Chiron in Ram, Huis 3 ‐ de ongehoorde stem. Een grot is een plek waar geluid anders reist. Waar echo's veranderen. Waar wat je zegt terugkomt, maar anders dan je het uitsprak. Misschien is er in die grot iets dat moet worden uitgesproken. Of iets dat al is uitgesproken en waarvan de echo nog altijd wacht.

Maan in Schorpioen, Huis 10 ‐ Schorpioen regeert de onderwereld in de astrologische traditie. Niet als een plek van dood, maar als een plek van verborgen kennis. De grot als onderwereld ‐ de plek waar de waarheid leeft die niet aan de oppervlakte kan bestaan.

Wat ik nodig heb: als ik naar Zuid‐Frankrijk ga, ga ik opnieuw naar Minerve. Niet naar de stad zelf ‐ naar de omgeving. De kliffen, de paden langs de rivierdalen, de plekken die niet op de toeristenkaart staan. Neem de herinnering mee. En kijk. Niet zoeken ‐ kijken, voelen. Laat de plek zich tonen als ze klaar is.
En als de boom wordt gevonden ‐ die ene boom ‐ dan weet ik het.

Nu, september 2026, sta ik in de tussentijd. Een scheiding van mijn oude leven naar een nieuw leven. De oude structuur moet eerst worden ontbonden voordat de nieuwe kan worden opgebouwd. Saturnus eist orde voordat hij vrijheid geeft. Het is letterlijk de scheiding van mijn relatie en mijn kinderen.

Saturnus en Neptunus bewegen samen door Ram en naderen mijn natal Chiron, rond 2027. Dat is het moment waarop de wond van de ongehoorde stem transformeert. De vraag ‘waarom ben ik hier?’ wordt niet beantwoord ‐ ze wordt getransformeerd. Van ’wil ik hier zijn?‘ naar ‘wat kan ik hier brengen dat er nog niet is?’

Saturnus zegt: kijk naar de wond, neem verantwoordelijkheid voor de heling. Neptunus zegt: de wond is niet wat je denkt ‐ het is geen zwakte, het is je gave. Juist omdat ik weet hoe het voelt om niet gehoord te worden, kan ik de ruimte creëren waarin anderen wél worden gehoord.

Dat is Hearth & Soul. Dat is het Beterhuis. Dat is de commune in Zuid‐Frankrijk. Niet een ontsnapping aan het verleden, maar een antwoord eraan. Het antwoord van iemand die duizend jaar gevangenis, isolatie en ongehoorde stemmen heeft gedragen en die nu bouwt in plaats van vlucht. Het antwoord van de Laurier die groen wordt. Niet omdat ik het claim, maar omdat het groeit.

Ik ben Lars. De drager van de naam die is afgeleid van de Laurier. Ik ben een healer die herinnert wat hij al wist. Ik ben een vader die zijn kinderen beschermt en hen leert naar hun eigen hart te luisteren. Ik ben een van de bewaarders van het werk van Ingrid Naiman, dat ik heb ontvangen voordat de familie het kon vernietigen. Ik ben de mens die op Montségur een cirkel opende en de banvloek tegensprak met eigen woorden, vanuit mijn hart. Ik vond de Heart Stone en zal haar in het midden plaatsen van wat het Beterhuis heet.

Ik ben niet de profetie. Ik ben de boom die wordt geplant. De grond zal er zijn en het werk zal voortleven. De Laurier zal groen worden. Zo zal het zijn en nog veel beter.
Dankjewel, dankjewel, dankjewel.

Liefde Wint, De Tijd Keert Weder.